De uitvinding/de Torricelli barometer
Omstreeks 1643 voerde Torricelli in Florence zijn wereldbekende proef uit. Hij nam een buis van ongeveer 1 meter lengte die aan een kant dicht gestopt was. Hij vulde de buis met kwik en plaatste de buis in een open bak eveneens gevuld met kwik. Bij herhaalde proefneming ondervond hij dat het kwik steeds tot een hoogte van ongeveer 76 cm. daalde. Het bovenste stuk van de buis was volledig leeg, het kwikzilver was teruggelopen en veroorzaakte een luchtledig gedeelte. Toen verklaarde Torricelli, "Het is de dampkring die de druk veroorzaakt. De lucht is een zelfstandigheid die een druk op de aarde uitoefent, net als het water van de zee op de zeebodem drukt”. Deze proef was de geboorte van de barometer.
Geleidelijk aan gingen de instrumentbouwers van die tijd zich bezighouden met het vervaardigen van de barometer. In het begin alleen voor wetenschappelijke doeleinden maar vanaf 1680 eveneens voor privégebruik.
Het systeem met de open kwikbak was niet erg praktisch en vroeg om een verandering. Toen kwam Robert Boyle op het idee de buizen van Torricelli aan het onderste uiteinde om te buigen, zodat het korte omgebogen gedeelte als reservoir dienst kon doen. Dit systeem wordt de "sifonbuis" genoemd en wordt vandaag de dag nog altijd toegepast.